Gevangenisdirectrice Geselt Stoute Jongens Samen - Juffrouw Iceni

Neem ze te grazen! Slechte jongens samen afgeranseld door de Gevangenisdirectrice, met klassieke rietstraf, uitbrander, lijfstraf.

Carlton en Fletcher zijn direct na hun arrestatie naar mijn kantoor gebracht, met voeten die sleepten alsof ze de plek bezaten. Bewakers hadden ze hier rechtstreeks vanuit de problemen gesleept om Miss Iceni te zien, de Gevangenisdirectrice met de gevreesde reputatie. Carlton, de heethoofd, is gepakt omdat hij een vechtpartij was begonnen. Hij lijkt best trots op zichzelf en zijn vermogen om een vuistslag uit te delen. Fletcher, de sluwe, heeft lange vingers. Als er één ding is waar Miss Iceni niet tegen kan, is het een dief. Het toont een gebrek aan moreel kompas en eist bestraffing. Beiden stonden daar als recidivisten, ogen vol uitdaging.

Ik ben Miss Iceni, de Gevangenisdirectrice. Alleen mijn naam laat volwassen mannen rechtop springen. Geruchten gaan door deze muren over mijn strenge methoden. Ik bestier deze plek met ijzeren hand, en ik duld geen onzin van nieuwkomers. Vandaag testten deze twee me meteen. Ze grijnsden toen ik ze te pakken nam. Carlton hield zijn kin hoog alsof hij erboven stond. Fletcher grinnikte in zijn vuistje. Geen spoor van spijt in elk gezicht. Ik zou ze snel een lesje leren dat ze niet snel zouden vergeten.

In deze gevangenis krijgen nieuwe binnenkomers vaak meteen een voorproefje van de riem. Het is een dikke leren riem, hard gezwaaid om de zelfvoldaanheid eruit te slaan. Helpt ze tot bedaren te brengen voordat de cellen ze opslokken. Maar deze jongens hadden meer nodig. Hun houding eiste de roede. Twaalf slagen elk, recht op de blote huid. Geen genade voor zulke brutaliteit.

Wat het voor hen erger maakte? Ze kregen het naast elkaar. Broek omlaag, blootgesteld aan elkaars blikken. Vernedering bouwt karakter sneller op dan pijn alleen. Ik wees naar het oude met leer ingelegde bureau, gehavend door jarenlang gebruik. “Jij buigt voorover, en jij staat daar, naar mij gekeerd,” snauwde ik. Ze aarzelden, blikken schoten heen en weer, maar gehoorzaamden uiteindelijk. Broeken zakten naar enkels, blote billen gepresenteerd.

Ik greep de roede stevig vast. Eerste slag landde op Carlton met een scherpe knal. Een rode streep bloeide op zijn huid. “Één, dank u, Mevrouw,” mompelde hij door op elkaar geklemde tanden. Fletcher keek toe, gezicht verblekend toen hij besefte dat hij de hele rietstraf moest afkijken in afwachting van zijn eigen beurt erna. Zwiep, knal – de roede beet diep. Hij gilde, “Één, dank u, Mevrouw.” Zo ging het door. Elke zwaai bouwde hitte op, striemen rezen in nette rijen op. Hij wrong zich, maar ik hield stand. Tegen de twaalfde kraakte zijn stem bij het tellen. Ik duld geen ongehoorzaamheid en gladde houdingen in mijn gevangenis. Ik zal gerespecteerd worden.

Na Carlton was Fletcher aan de beurt, gebogen over het bureau en leed evenzeer, 12 nette roedeslagen streepden zijn billen. Weer een slechte jongen een pijnlijke les geleerd.

Ik liet ze toen staan, broeken nog laag, handen op het hoofd, voor mijn bureau. De kamer rook naar zweet en gepolijst hout. Ik berispte ze over hun slechte gedrag, ogen vergrendeld op die van hen. Veel jongens komen brutaal binnen, zoals deze twee. Ik heb er tientallen gezien – arrogante dieven, vechtersbazen met vuur in hun ogen. Ze breken allemaal onder mijn hoede. Tijd in de cellen zal de rest wegslijten. Ik breek ze uiteindelijk allemaal. Ze zijn hier immers om gecorrigeerd en heropgevoed te worden.

Uiteindelijk riep ik de bewakers. “Verwerk ze. Naar de cellenblokken.” Ze strompelden weg, voorlopig geknakt. Slechte jongens leren het op de harde manier. En Miss Iceni wint altijd uiteindelijk.