100 Şaplak Yeter – Sadece Cezalar Özel

Dria ile yüz yüze tanışmadan önce, New Orleans’ı ziyareti sırasında bana ulaştı ve ilk seansımız için önceden ödeme alıp alamayacağını sordu (bkz: Finansal Sorumluluk Eksikliği) çünkü tatilinde parası tükenmişti. Ertesi ay, o ve üç oda arkadaşının hepsi kirayı ödeyecek kadar parası olan birinin çıkmasını umuyorlardı; hepsinin parası eksikti ve yardımıma ihtiyaçları vardı (bkz: Spanktopia). Ona, bu sorunla tekrar uğraşmak zorunda kalırsak 100 şaplak cezası alacağını söyledim.

Ve beklendiği gibi, ocak ayı sonunda, şubat ortası için planladığımız çekimi erken yapıp yapamayacağımızı sorarak benimle iletişime geçti. Oda arkadaşlarının hepsi kendi kirayı ödeyecek paraya sahipti, ancak aralık ayında dördünü de cezalandırmak zorunda kaldığım için, onlardan birinin ona borç verecek kadar fazla parası olup olmadığını sormaya korkuyordu. Ona yardım edeceğimi ve kirayı ödemesi için çekimi zamanında yapabileceğimizi, ancak bunu telafi etmek için ona 100 şaplak cezası vermem gerekeceğini söyledim. İlk olarak, dizimin üzerinde elimle şaplak atıyorum, ardından sorumsuz harcama alışkanlıklarını -iki işte çalışıyor, ancak parasını kontrol etmeden sürekli yeni kıyafetler ve makyaj malzemeleri almaya devam ediyor- ve neden acımasız bir ceza almak üzere olduğunu düşünmesi için köşeye gönderiyorum.

Biraz zaman geçtikten sonra, onu eğiyorum ve şaplak tezgahına bağlıyorum. Kaçışı olmayan bu pozisyondayken, 30 şaplağı boya çubuklarıyla, 20’sini ince tahta çubukla, 10’unu tahta kürekle, 10’unu deri kemerimle, 10’unu tahta rattan kamçıyla, 10’unu Tear Jerker Delrin Kamçı ile ve 10’unu mavi Akrilik Kamçı ile veriyorum. Biraz bunaldığı ve birkaç kez saymayı karıştırdığı için birkaç tane daha ekliyorum.

100 şaplaktan sonra, hâlâ eğik pozisyonda bağlıyken ona son bir el şaplağı daha atıyorum ki, Dria gibi akıllı ve çalışkan bir kızın bu kadar savurgan olmasının ne kadar olgunluk dışı olduğunu iyice anlasın. Her ay sonunda paniğe kapılıp birinin onu kira parasıyla kurtarmasını umması gerçekten çocukça. Ama bunu sevgim ve endişemden, ve onun için en iyisini istediğimden yapıyorum. Bu yüzden, her zamanki gibi, her şey bittikten sonra ihtiyaç duyduğu desteği verdiğimden emin oluyorum. Velcro bağları çıkarıyorum, kelepçeleri çözüyorum ve onu kucaklayıp rahatlatmak için kanepeye götürüyorum, alnından öperek sırtını ve şişmiş poposunu ovuşturuyor ve daha iyisini yapabileceğini söylüyorum.

Sarılmadan sonraki son birkaç dakika, yavaş çekim bir montaj tekrarı, ardından ona verdiğim ilk dizüstü el şaplağının 30 saniyelik bir zaman atlamalı görüntüsüdür.