İsyankar Andy Ay Banyo Fırçalandı, Kemerle Dövüldü ve Sabunlandı Gözyaşlarına Boğuldu - Sadece Cezalar

Belki de halka açık bir yerde olduğumuz için kendini utandırmış hissediyordu. Ama sebebi her ne olursa olsun, Andy artık “evet efendim?”in bir rica veya öneri olmadığını zor yoldan öğrenmek zorunda. Ona birçok şans verdim, ama “evet efendim” demeye boyun eğmek yerine “siktir git, efendim” dediğinde, onun *iyice* cezalandırılması gerektiğini anladım.

Hikaye kapıdan içeri girerken başlıyor. Bu sırada Andy’nin direnci oldukça azalmış durumda. Bu sefer kendini ne kadar büyük bir belaya soktuğunu bildiği çok açık – “inatçı kafalar yumuşak popolara yol açar” onun için yabancı bir kavram değil – ve özellikle de gelecek olanlardan bir hayli korktuğu aşikar.

Hemen onu mutfak lavabosuna götürüp ağzını yıkamasını söylüyorum. (Prodüksiyon notu: iki kameramdan biri bu sahnenin çoğunda biraz odak dışıydı, ancak yine de 1. bölümün ilk birkaç dakikasında o kamera açısını ekliyorum. Önizlemede, odağı düzeltmeden hemen önce ve hemen sonra kısa anlar var. 1. bölümün çoğu o sahne değil ve o kamera açısı 2. bölümde yer almıyor.)

Andy’ye lafını edip azarladıktan sonra, musluğu açıp ağzını sabunlamaya hazırlanmasını söylüyorum. Sabun ılık suyla ıslatılıyor, sonra ağzının etrafına iyice sürülüyor. Pantolonunu indirip poposuna birkaç tam güçte şaplak atarken, sabunu ağzında tutmasını söylüyorum. Bu ağız sabunlama kesinlikle hafif değil.

Andy’nin ağzını bir dakika boyunca suyla çalkalamasına izin veriyorum, ardından onu dizime yatırıp şaplak atıyorum. Oldukça kısa sürede Andy ağlamaya başlıyor, ancak yine de yeterince şaplak yemiş sayılmaktan çok uzak. Disiplinine devam ederken gözyaşları akıyor, ardından ona, eylemlerin sonuçları olduğunu ve bunun kendi iyiliği için olduğunu hatırlamasına yardım etmek için kısa bir teselli anı veriyorum. Yaptığı çılgınca davranışın farkına vardığı için Andy, gerekliliğini kabullenmekte zorlansa bile, en azından cezasını hak ettiğini biliyor.

Onu ayağa kaldırıp köşede duvara dönük şekilde bekletiyorum ve 10 dakikalık bir zamanlayıcı kuruyorum. Bunun çoğu hızlandırılmış olarak gösteriliyor, böylece izleyici de yaramaz kızla aynı sıkıcılığı çekmek zorunda kalmıyor. Gerçek zamanlı gösterilen tek kısımlar, köşe cezası sırasında daha fazla azarlandığı anlar.

Sırada kemer var. Andy iyice öne eğiliyor, ardından ben deri kemerimi çıkarıp ona 25 tam güçte vuruyorum. Gözyaşları oldukça çabuk yeniden başlıyor ve kemerle cezası boyunca devam ediyor. 25’ten sonra Andy oldukça şiddetli bir şekilde ağlarken, onu sıkı bir şekilde ayağa kalkıp köşeye gitmesi için talimat veriyorum. Köşe cezasında ağlamaya devam ediyor, ama ben onu sıkı bir şekilde hareketsiz durması için uyarıyorum. Ağlamaya devam etmesi sorun değil, ama dimdik durup hareketsiz kalması gerekiyor.

10 dakika daha köşe cezasından sonra, sıra korkulan banyo fırçasına geliyor. Sonunda Andy hysterik bir şekilde hıçkırıklara boğuluyor, ama ben ona bunun bir daha asla olmaması gerektiğini çok sert bir şekilde hatırlatarak elimle birkaç şaplak daha atıyorum. Andy nihayet sakinleşip, onu şaplak atmak zorunda bıraktığı için özür dileyip, onu disipline etmeyi önemsediğim için bana teşekkür edebilmeden önce kollarımda tam 2+ dakika ağlıyor. Ona, cezasına gösterdiği işbirliğinin takdire şayan olduğunu ve karakterini yansıttığını söylüyorum. Uslu bir kız olmak asla hata yapmamak anlamına gelmez; hatalarının sahiplenip sonuçlarını kabul etmek anlamına gelir. Alnından öpüyorum ve cezasının bittiğine, affedildiğine dair onu temin ediyorum.

1. Bölüm sona eriyor.

2. Bölüm her şeyin bir tekrarı, ancak çoğunlukla yüz kamerası açısından ve ağzını sabunlama ile her şaplak arasındaki diyalogların çoğu çıkarılmış halde (daha hızlı aksiyon, daha az hazırlık – tüm hazırlık 1. bölümde). Sonunda, bir ağır çekim montajı, Andy’nin poposunun neden bu kadar acıdığını görmeyi kolaylaştırıyor!