Dacht je echt dat je naar mijn fastfoodrestaurant kon komen en ermee weg zou komen door Twiggsy, mijn schattige, kleine vrouwelijke medewerker, af te zetten? Zo werkt dat niet, jongeman! We bellen óf de politie op klanten zoals jij, óf we geven ze een pak op de billen! Je smeekt me om de politie niet te bellen. Samen met Twiggsy sleur ik je achter mijn restaurant vandaan voor de meest vernederende billenkoek van je leven. Je schaamt je zo! Dit gebeurt overdag, tijdens openingstijden! Het is onmogelijk dat iemand je *niet* ziet met een rood achterwerk! Wat gênant! Ik trek je onderbroek naar beneden, pak een houten lepel en Twiggsy en ik nemen om de beurt de tijd om je uit te foeteren en je billen af te ranselen. Je kunt de pijn nauwelijks verdragen en kronkelt rond als een watje. Je had geen idee dat een houten lepel zo kon steken en dat het zover zou komen! Je kunt niet anders dan omkijken en de vonken in onze ogen zien terwijl we je blote billen afrosten. We overhandigen je lachend aan het eind een rekening en herinneren je eraan de serveerster te fooien terwijl we weglopen en je daar achterlaten met je broek omlaag.
