Een Bedrijfscultuur van Pakken op de Billen – Alleen Exclusieve Straffen

Nadat ze tijdens een zakenreis een belangrijke cliënt heeft uitgescholden, krijgt Ten een pak slaag wanneer ze terugkomt in haar hotelkamer. Ze probeert haar collega Aria te vertellen dat het toch niet zo erg kan zijn als ik alleen maar mijn hand gebruik om haar te straffen, maar wordt al snel geïnformeerd dat het veel erger zal zijn dan ze dacht (of hoopte). Ze is ook teleurgesteld om te horen dat ze geen vrijstelling krijgt omdat ze een uitstekende werknemer is. Waar is ze in hemelsnaam in beland? En waarom had ze gewoon haar mond niet gehouden toen de cliënten moeilijk deden?

Ik verraste haar vanuit de andere kamer – ze dacht dat ik niet in de suite was terwijl ze haar lot besprak met Aria – en greep haar arm, leidde haar naar een privégedeelte van onze suite zodat Aria niet hoeft toe te kijken hoe ze wordt gestraft. Ik trek haar broek naar beneden en geef haar een flink pak slaag. Wanneer ze haar hand achteruit steekt om haar billen te beschermen, zeg ik haar dat ze het niet opnieuw moet doen, anders moet ik haar hand met de riem straffen. Wanneer ze het nog een keer doet, laat ik haar opstaan, doe ik mijn riem af en geef ik haar open hand vijf slagen met mijn riem.

Na de handstrapping gaat het meteen weer over mijn knie, zodat ze verder kan gaan met het krijgen van slaag. Dan stuur ik haar naar het raam voor een aangepaste versie van hoortijd: ze staat met haar broek naar beneden naar de buitenwereld gericht, zichtbaar voor nabije golfers. Dan neem ik Ten weer over mijn knie voor nog een pak slaag, en deze keer begint ze te huilen voordat het voorbij is. Dan neem ik haar in mijn armen en zorg ik ervoor dat ze weet dat haar straf voor haar eigen bestwil was en dat ik haar heb vergeven.